Region

Okręg Sogn og Fjordane położony jest na zachodnim wybrzeżu Norwegii. Okręg ten posiada duże pola uprawne z dużymi obszarami górskimi. W porównaniu z innymi okręgami w Norwegii, jest on stromy, ma nierówny teren, mniejsze gospodarstwa i znacznie większe obszary pastwisk.

Okręg ten ma trzeci co do wielkości udział zatrudnienia w rolnictwie w Norwegii. Ważne są zwierzęta gospodarskie, bydło, owce, a w niektórych miejscach kozy oraz owoce i jagody. Połowa gruntów to pastwiska dla hodowli zwierząt (owce są najważniejsze). Wielu hodowców owiec to rolnicy pracujący w niepełnym wymiarze godzin w małych gospodarstwach. Dla niektórych gospodarstwo jest bardziej jak hobby, a rolnicy nie skupiają się na produkcji, ponieważ są zajęci swoją główną pracą.

Ten przypadek został wybrany, ponieważ łączył współpracę w zakresie zarządzania gruntami z wprowadzeniem nowej technologii. Elektroniczne dzwonki (e-bells) są nową technologią, która ma potencjał, aby zwiększyć zrównoważone wykorzystanie pastwisk górskich, ale technologia ta nie jest jeszcze w pełni rozwinięta.

Punkt ciężkości badań

Analiza koncentrowała się na wdrożeniu nowej technologii, dzwonków elektronicznych (e-bells), które umożliwiły śledzenie owiec podczas sezonu wypasowego. Wielu hodowców owiec poniosło duże straty w 2009 roku z powodu większych drapieżników i administracja okręgu rozpoczęła projekt oferowania hodowcom owiec dzwonków elektronicznych po subsydiowanej cenie, aby sprawdzić, czy dzwonki elektroniczne mogłyby pomóc w ograniczeniu strat zwierząt.

Hodowcy owiec w tym regionie są zorganizowani w grupy pasterskie, które mają prawo do korzystania z określonych pastwisk w górach. Tylko formalna grupa pasterska mogła ubiegać się o dotacje na dzwonki w imieniu swoich członków. W sumie przeprowadzono 21 wywiadów z hodowcami owiec w Sogn og Fjordane, z których 19 przyjęło dzwonki elektroniczne, a dwóch nie przyjęło. Ponadto przeprowadzono pięć wywiadów z ekspertami AKIS

Pełny raport (w języku angielskim) znajduje się tutaj

Partner i osoba kontaktowa

Ruralis – Instytut Badań Wiejskich i Regionalnych

Gunn-Turid Kvam, gunn.turid.kvam@ruralis.no

Zdobyta wiedza

1. W tym regionie dostępnych jest niewiele źródeł doradztwa dla hodowców owiec. W związku z tym hodowcy polegali na wzajemnym doradzaniu sobie (peer-to-peer) za pośrednictwem Norweskiej Organizacji Owiec i Kóz, krajowej spółdzielni producentów mięsa i lokalnych grup pasterskich, do których należą.
2. Małe, zaawansowane technologicznie firmy sprzedające elektroniczne dzwonki są potencjalnie ważnym źródłem doradztwa, ale znajdują się daleko od regionu i dlatego nie są dostępne dla rolników.
3. Rozpowszechnienie technologii e-bell udało się więc tylko dzięki wsparciu administracji okręgu.
4. Rolnicy posiadający dzwonki elektroniczne uważają je za bardzo użyteczne i dowiedzieli się wiele o tym, jak przemieszczają się ich owce podczas sezonu wypasowego. Jednak bez ukierunkowanego wsparcia i doradztwa długoterminowa rentowność e-bells będzie prawdopodobnie ograniczona, ponieważ cena jest zbyt wysoka dla indywidualnych rolników i inwestowanie w nie jest ekonomicznie nieopłacalne.