Region

Chania znajduje się na Krecie, zajmuje 1,8% terytorium kraju i 1,7% wszystkich gruntów rolnych w kraju. Jej gospodarka jest zależna od sektora rolniczego i usług, zwłaszcza turystyki i handlu. Uprawy drzew zajmują prawie 85% gruntów rolnych, z czego 90% stanowią drzewa oliwne, a 7% cytrusy.

Uprawa awokado zajmuje jedynie niewielki obszar (nie przekracza 1,3% wszystkich gruntów uprawianych z roślinami drzewiastymi), ale w ostatnich latach gwałtownie się rozszerzyła, nawet na obszarach marginalnych. Szybki rozwój produkcji awokado, w połączeniu z lokalnymi wyzwaniami związanymi ze zmianami klimatycznymi i jego rosnącym znaczeniem finansowym w skali globalnej, sprawił, że eksploracja tej innowacji stała się interesująca i warta uwagi.

Punkt ciężkości badań

W badaniu skupiono się na roli lokalnych aktorów AKIS i interakcjach rozwijanych wśród plantatorów awokado, mających na celu wymianę informacji i wiedzy w całym procesie innowacji. System doradztwa w Chanii jest tworzony przez kilka organizacji publicznych i rolniczych, ale głównie przez wiele szkółek i sklepów dostarczających środki produkcji (prywatnych agronomów).

Instytuty badawcze początkowo zwiększyły świadomość rolników na temat potencjału awokado w regionie. Były one kluczowe podczas oceny innowacji przez rolników, kiedy szukali oni wskazówek i wiarygodnych informacji wspierających podejmowanie decyzji. Wpływ lokalnych dostawców środków produkcji jako podmiotów udzielających porad wzrósł po tym, jak rolnicy zaczęli uprawiać awokado, co wskazuje na powrót rolników do wcześniejszej zależności od nich.

Kilku plantatorów awokado nawiązało bezpośredni kontakt z dostępnymi dostawcami usług doradczych, ale wielu innych polegało (czasami wyłącznie) na interakcjach peer-to-peer z innymi plantatorami. Głównym działaniem kluczowych dostawców usług doradczych było ich zaangażowanie w nieformalną grupę roboczą. Działalność ta nie przyniosła jednak plantatorom awokado wymiernych rezultatów ze względu na brak oficjalnego wsparcia. Wspólne postrzeganie rolnictwa, osobiste preferencje, przyjaźnie, więzi rodzinne i tradycje odgrywają ważną rolę w relacjach pomiędzy rolnikami i doradcami w Chanii.

W sumie badanie ujawnia lukę w tworzeniu i adaptacji odpowiedniej wiedzy, co w wielu przypadkach doprowadziło plantatorów awokado do powtarzających się niepowodzeń w uprawie z powodu nieodpowiedniego materiału rozmnożeniowego i niewłaściwych praktyk uprawowych. Osoby udzielające porad nie zawsze były w stanie udzielić właściwych odpowiedzi na pytania plantatorów, a seminaria, które były sporadycznie organizowane przez podmioty publiczne, nie były wystarczające, aby wskazać plantatorom rozwiązania problemów związanych z uprawą.

Pełny raport (w języku angielskim) znajduje się tutaj – część 1 i część 2.

Partner i osoba kontaktowa

Uniwersytet Rolniczy w Atenach

Alex Koutsouris, koutsouris@aua.gr

Zdobyta wiedza

1. Krajobraz doradczy w Chanii jest rozdrobniony, a różne podmioty próbują wspierać plantatorów awokado i poszerzać odpowiednią wiedzę, choć z mieszanymi wynikami. Władze państwowe nie wspierały konsekwentnie strategii zwiększonej produkcji awokado. Publiczne organizacje badawcze nie były w stanie stworzyć lub dostosować rzetelnej wiedzy do lokalnych potrzeb. Indywidualni doradcy i sami rolnicy wspierali się wzajemnie poprzez swoje sieci społeczne, motywowani potrzebą przetrwania. Takie interakcje nie wystarczyły, aby znacząco zmienić krajobraz doradczy. Ta systematyczna porażka znajduje odzwierciedlenie w tym, że wielu pierwszych rolników porzuciło uprawę awokado, by powrócić do niej dopiero wtedy, gdy „zmusiły” ich do tego pogarszające się warunki na rynku pomarańczy i oliwy z oliwek.
2. Wiele podmiotów świadczących usługi doradcze (w tym badacze, władze i handlowcy) uznało rolników za cenne źródła wiedzy. Z jednej strony, stanowi to podstawę do współtworzenia dalszej wiedzy poprzez przyszłe wielopodmiotowe projekty i sieci. Z drugiej strony, zakłada to a) zaangażowanie rolników w działania szkoleniowe przez całe życie w celu poprawy ich umiejętności oraz b) rosnącą zdolność doradców do ułatwiania interakcji i przepływu wiedzy pomiędzy zaangażowanymi podmiotami.