Region

Region Południowomorawski i Środkowoczeski w Republice Czeskiej to regiony rolnicze sąsiadujące ze stolicą (Region Środkowoczeski) lub drugim co do wielkości miastem Brnem (Region Południowomorawski). Oba regiony (Region Środkowoczeski i Południowomorawski) borykają się z niedoborem wody, dlatego dostosowanie uprawy konserwującej do lokalnych warunków jest dużym wyzwaniem. Ponad 50% gruntów ornych w Republice Czeskiej jest zagrożonych erozją. Istnieje krajowa strategia, która zakłada wprowadzenie obowiązku stosowania uprawy konserwującej na coraz większej powierzchni do 2030 roku. Chociaż koncepcja i świadomość uprawy konserwującej nie jest nowa, istniało wiele przeszkód w przyjęciu tej innowacji.

Punkt ciężkości badań

Badania te koncentrowały się na wdrażaniu konserwującej uprawy roli. Ze względu na przeszłą politykę komunistyczną, gdzie wymagano łączenia działek i usuwania żywopłotów i rowów, duży procent czeskich obszarów rolnych jest zagrożony erozją. Mimo że Ministerstwo Rolnictwa zajmuje się tym problemem i wprowadziło kilka regulacji, obszar zagrożony erozją pozostaje dużym wyzwaniem dla całego czeskiego rolnictwa. Typ gospodarstw rolnych biorących udział w studium przypadku uprawy konserwującej składał się w 41 % z rolników prywatnych o średniej wielkości gospodarstwa wynoszącej 1 624 ha.

Większość gruntów w tych gospodarstwach była dzierżawiona. W Republice Czeskiej Ministerstwo Rolnictwa wprowadziło wiele działań mających na celu wypełnienie zobowiązań cross-compliance WPR (np. wymóg ochrony gleby). Część z nich opierała się na zmianach organizacyjnych (np. kształt działki, płodozmian), inne na działaniach agrotechnicznych (takich jak uprawa zerowa, podorywka, siew w międzyplony). Niektórzy rolnicy przyjęli innowację w postaci uprawy konserwującej specjalnie w celu spełnienia wymogów wzajemnej zgodności, w tym znacznych inwestycji w nowe maszyny.

Pełny raport (w języku angielskim) znajduje się tutaj

Partner i osoba kontaktowa

UZEI

Martin Mistr, dr.mistr@gmail.com

Zdobyta wiedza

1. Większość rolników to specjaliści. Mają szeroki zakres informacji, przegląd i wiedzę w zakresie uprawy konserwującej. Wielu z nich to pionierzy, którzy rozpoczęli proces innowacji kilka lat temu z powodu braku źródeł pracy. Niektórzy z nich nie znaleźli odpowiedniego niezależnego organu doradczego i współpracowali z dostawcami, naukowcami lub innymi rolnikami w celu przeprowadzenia własnych badań (takich jak eksperymenty próbne w gospodarstwie, monitoring na polu itp.)
2. Systemem usług doradczych zajmują się uczelnie, instytuty badawcze, związki rolników. Wszystkie one są bardzo aktywne na etapie podnoszenia świadomości. Organizowane są warsztaty i seminaria, prezentowane są liczne wyniki projektów badawczych. Instytuty badawcze są zaangażowane w krajowy program „Wsparcie gospodarstw demonstracyjnych”, gdzie niektóre procedury są pokazywane bezpośrednio na miejscu. Wielu badaczy i doradców pracujących na uniwersytetach i w instytutach badawczych to znani i szanowani eksperci, którzy rozpowszechniają wyniki swoich badań za pomocą broszur, ulotek lub krajowych czasopism rolniczych.
3. Brak dostępnych niezależnych usług doradczych był w niektórych przypadkach powodem, dla którego niektórzy rolnicy wdrażają innowacje z pomocą dostawców. Rolnicy korzystają z gotowości dostawców do wypożyczania maszyn, aby rolnicy mogli je przetestować przed dokonaniem jakiejkolwiek inwestycji.
4. Główną rolę w przekazywaniu długoterminowych informacji o wymaganiach państwa odgrywają akredytowani doradcy. Są oni okresowo szkoleni przez pracowników ministerstwa i naukowców. Jednak akredytowani doradcy bez dodatkowego źródła doświadczenia w zakresie innowacji (takiego jak badania naukowe, doświadczenia polowe w gospodarstwie, grupy operacyjne EIP-AGRI lub centra rozwoju dostawców) mają niewielkie szanse na wniesienie wkładu w praktyczny proces innowacji w gospodarstwie.
5. Brak koordynacji i wsparcia metodologicznego w ramach systemu wiedzy i innowacji w rolnictwie jest główną przeszkodą. Wielu doradców i rolników podkreślało ten fakt. Ponadto rolnikom brakowało spójności i długotrwałego kierunku polityki rolnej i związanego z nią prawa. Ta niepewność była jedną z najistotniejszych luk i barier dla rolników w zakresie innowacji.